เรื่องเก่าเอามาเล่าใหม่
ก็ไม่มีอะไร พึ่งได้รูปมาจากพี่โลเล
เสียดายได้ช้าไปนิด ไม่งั้นก็คงได้ลง GM+
รูปพี่โลเล และมายูมิ
ใครอ่านคอลัมน์เราใน GM+ ก็พอจะนึกภาพประกอบกันได้
งานนี้ตอนที่เราไปยังไม่มีอะไร
พี่โลเลกำลังจะแต่งรถ
แต่เอาภาพการ์ตูนไปแปะไว้ที่ผนังบ้างแล้ว
พอให้คนไปทวงรูปจากพี่โลเล
แกก็รีบส่งมาให้เลย
แต่ดันไม่ใช่รูปที่พี่เขาถ่ายเราไว้
ไม่เป็นไร
แกยังเขียนมาบอกอีกว่า แกซื้อคอลัมน์ที่เราเขียนเก็บไว้
แต่เราก็ละอายใจวะ
เพราะไม่ได้บอกได้กล่าวแกก่อนเลย
เห็นว่าเป็นคอลัมน์เล็ก ๆ พี่เขาคงไม่เห็น หรือไม่มีใครสนใจอ่านเท่าไหร่หรอก
เลยขอแต่ มายูมิ เพราะเราเขียนถึงมายูมิไว้เยอะ
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
ว่าจะเขียนอะไรตั้งมากมาย
แต่พักนี้อารมณ์แบบที่อยากนั่งคิดโน้นคิดนี่ มันไม่ค่อยมี
อย่าง เรื่องเปลื่อยนั่น จริง ๆ อยากเขียนอะไรเยอะกว่านั้น
พอดีวิ่งไปว่ิงมา เลยลืมอารมณ์ที่จะต้องเขียนไปแล้ว
ก็จำต้องปล่อยมันไว้อย่างนั้น
มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอก
บางทีการเขียน บล๊อค หรือไดอารี่ในที่สาธารณะ
มันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย
และที่ ผมกำลังรู้สึกก็คือ มันจะเหมือนการที่เราแก้ผ้าในที่สาธารณะไหม
คนอ่านก็อ่านไป รู้ความเป็นตัวตนของเราหมด
บางเรื่องที่เราก็ดีใจ เราก็ดีใจจนเกินเหตุ ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครหมั่นไส้หรือไม่อย่างไร
บางเรื่องที่เราเสียใจ เราก็เสียใจเป็นวรรคเป็นเวร ก็ไม่รู้ว่าจะมีใครเวทนาหรือสมน้ำหน้าอย่างไร
หลาย ๆ เรื่องที่เราเขียน
เราก็ไม่รู้ว่า คนอ่าน ที่ไม่ได้รู้จักเราจริง ๆ เขาจะคิดอย่างไร
จริง ๆ เราก็อยากถ่ายภาพนู๊ดนะ
แต่เจอสถานการณ์แบบนี้แล้วก็ อือ
ขอค่อย ๆ คิดหน่อยเถอะ
พูดถึงพี่โลเลแล้ว ก็ต้องพูดถึงพี่กาเหว่า
คอลัมน์การกุศล ที่ช่วยน้องเขาเขียน
ดีใจที่น้องเขาชอบ
และดีใจมากที่พี่กาเหว่า ตอบเมล์กลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการแก้ไข
นี่ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่ทำให้เราวางตัวไม่ถูก
ควรจะทำตัวปกติของเรา หรือควรจะนอบน้อมกว่านี้นะ
เพราะปกติเป็นเด็กก้าวร้าว
เลยไม่รู้ว่า เวลาเราอยู่ต่อหน้าพี่ ๆ ศิลปินเหล่านี้เราจะทำอะไรให้พี่ ๆ เขามองว่าเราเป็นเด็กก้าวร้าวหรือเปล่า
แต่เขาว่า
เป็นตัวของตัวเองนั่นแหละดีที่สุด
