2007/Nov/06

ปวดเมื่อยเน้ือตัวมาก เหมือนเป็นไข้รุม ๆ อีกต่างหาก

นี่เป็นการทำกิจกรรมครั้งใหญ่หลังจากที่วางมือมานาน

เป็นงานประชุมของนักศึกษาไทยและญี่ปุ่น ซึ่งปีนี้จัดเป็นครั้งที่ 2 

เสนอตัวไปช่วงน้อง ๆ ตั้งแต่วันพฤหัสฯ ขนบอร์ด, จัดโต๊ะ, เตรียมเอกสาร ฯลฯ กว่าจะเสร็จก็ปาไปตี 3

วันศุกร์ต้องตื่นเช้าเพราะไปรับหน้าที่ลงทะเบียนไว้ ช่วงลงทะเบียนก็ออกแนววุ่นวายนิดหน่อย เพราะต้องหาป้ายชื่อ, ถามโน้นนี่ จิปาถะ

งานประชุมเลิก ต้องเก็บของ จัดโต๊ะให้เหมือนเดิม ขนบอร์ดกลับไปไว้ที่เดิม กว่าทุกอย่างจะเสร็จก็ตี 1

วันเสาร์เลยมางานกีฬาเสียเกือบ 10 โมงครึ่ง

 

ไอ้กีฬาที่ว่านี่ ก็ไม่ได้เล่นมานานมาก

ไม่ว่าจะวิ่งเปรี้ยว หรือวอลเลย์บอล แถมยังมีกิจกรรมสันทนาการอื่น ๆ อีก

(อายุก็ปูนนี้แล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็ก ๆ )

มันเป็นการทะลายกำแพงนะ ถ้าเราไม่ลงไปเล่นแบบนี้ทำตัวบ้าบอ ก็คงไม่รู้จักน้อง ๆ

สรุปวันนั้นก็รู้จักน้อง ๆ ไปอีกเพียบ

 

เสร็จงานกีฬา ต้องพาพี่คนนึงไปซ้อมกล้อง สงสัยเป็นวันเสาร์คนเลยต่อคิวยาวมาก

ระหว่างรอ ก็ง่วงกันไป เร่ิมมีอาการคล้าย ๆ จะเจ็บบริเวณเข่า และแขน

ส่งกล้องเสร็จ นั่งรถไฟกลับบ้านต้องขออนุญาติพี่เขา ว่าเราจะปิดสวิตซ์ตัวเองแล้วนะ แล้วก็หลับจนถึงสถานีสุดท้าย  เติมคาเฟอีนให้ตัวเอง และกลูโคส เหมือนได้ชาร์ตแบตนิดนึง ขึ้นมาสักขีดเล็ก ๆ แล้วก็เดินกลับมามหาลัยเพื่อมาเก็บของ และปั่นจักรยานกลับบ้าน

 

พระเจ้าวันอาทิตย์ร่างกายแทบขยับไม่ได้ ปวดระบมไปทั้งตัว จนถึงตอนนี้ก็ยังมีอาการเล็กน้อย

 

ทุกครั้งของการทำกิจกรรมนี่ เราจะต้องเจอคนแบบเห็นแก่ตัว, ทำตัวน่ารำคาญเสมอ บางคนทนได้ก็ไม่ใส่ใจ เงียบน่ิงดีกว่า บางคนชอบโชว์พราว บางคนคงงงกับเราว่าอยู่ ๆ มาจากไหน มาทำโน้นทำนี่ สั่ง ๆ ใช้ ๆ

ก็สนุกดี ถือว่าได้รู้จักคนเพ่ิมขึ้นมาอีก

งานประชุม หรืองานแบบไทย ๆ ก็ยังมีพิธีรีตอง และคำว่า VIP เสมอ

ฟังบรรยายเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง ของดร.สุเมธ แห่งชัยพัฒนา เราก็ยังไม่พบว่าวิธีปฏิบัติ หรือแนวทางที่พอจะนำไปใช้ได้มันเป็นอย่างไร

เราว่า เร่ิมจากสร้างค่านิยมให้กับเด็กรุ่นใหม่ ท่าจะดี

 

พูดถึงเรื่องสร้างค่านิยม

เราพึ่งดูหนังเรื่อง -พลอย- ไป

เราว่าเราเคยชอบหนังของเป็นเอก ตั้งแต่ ตลก69, มนต์รักฯ

แต่พอมาเรื่องพลอย เราออกแนวขัดใจนะ

ไม่ใช่ว่าหนังไม่ดี หรือดูไม่รู้เรื่องหรอก (เพราะจริง ๆบทพูดดีมาก โดนไปตาม ๆ กัน)

ที่ขัดใจเพราะว่า มันมีฉากที่น้องพลอยดูดบุหรี่ ซึ่งมันดูเท่มาก จนกลัวว่าจะมีคนคิดว่ามันเท่ แล้วทำตาม

อย่ามาเถียงเลยว่า ขึ้นอยู่ที่วิจารณญาณ เพราะขนาดเราอายุมากแล้ว เห็นใครทำอะไรเท่ ๆ ยังอยากทำตามเลย

 

ไม่รู้ซิ ถ้าคิดว่ามันคืองานศิลปะ บางจุดเราก็น่าจะนึกถึงผลกระทบบ้าง 

 

เพราะจริง ๆ แล้วเรื่องการสูบบุหรี่นี่ เราว่ามันไม่ใช่แค่หนังหรอก ศิลปิน หรือคนในแวดวงศิลปะหลาย ๆ คนก็มักจะพึ่งพาบุหรี่ ในการสร้างจินตนาการ

ถ้าจะมองว่ามันเป็นสิทธิ เราขอแนะนำว่า ควรจะดูดในห้องปิด หรือเอากระป๋องครอบไว้อีกที

เพราะอันตรายของบุหรี่มันอยู่ที่ควันโขมงที่พ่นกันอยู่นั่นเอง

และถ้าใครอ่านไดอารี่เรา ก็คงรู้ว่า -มะเร็งปอด- มันติดอยู่ที่อันดับหนึ่งของคนที่เป็นมะเร็งทั่วโลก

 

คงแก่แล้วมั่ง เลยเร่ิมรู้สึกว่า ถ้าเรามัวแต่สร้างค่านิยมความเท่แบบผิด ๆ

สังคมที่อ่อนแอ มันก็คงจะกลายเป็นสังคมที่เหลวแหลก

 

อ้อ เกือบลืมไป งานประชุมครั้งนี้ทำให้เราได้ยืนคุย กับมิโฮะซัง , คะโยะจัง และโยคุง และก็เจอแง่งามของคนทั้ง 3 จนบางทีรู้สึกว่า วัยวุฒิ ก็ไม่ได้สัมพันธ์ กับคุณวุฒิ หรือวุฒิภาวะเลย

มิโฮะ เป็นเจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลนักศึกษาต่างชาติของม.โอซาก้า รู้จักเพราะพี่รุ่ง (ตอนนี้เป็นผู้ประกาศข่าว iTV) เวลาเราผ่านไปแถวห้องของนักศึกษาต่างชาติ ก็แวะทักทายบ้าง หรือเจอกันข้างนอกก็พูดคุยเป็นครั้งคราว เมื่องานประชุม มิโฮะซังเล่าให้ฟังว่าไปเป็น อาสาสมัครช่วยเด็กอ่อนที่เชียงใหม่ ไปอยู่มาครึ่งปี เป็นเด็กที่ถูกทอดท้ิง แล้วก็มีปัญหาเรื่องการย่อยพวกนม

 

คะโยะ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศโอซาก้า (แต่ตอนนี้รวมกับ ม.โอซาก้าแล้ว) เคยเจอกันสมัยที่คะโยะอยู่ปี 1 จริง ๆ แล้วคะโยะไม่ได้เรียนเอกภาษาไทย แต่ชอบภาษาไทยมาก จึงเข้ามาอยู่ในกลุ่มของเด็กนักเรียนไทยที่มหาลัยภาษาฯ นับไปนับมาไม่ได้เจอกัน 4 ปี เลยเข้าไปทัก โชคดีคะโยะจำเราได้ แล้วก็ถามไถ่ว่าไปทำอะไรมาบ้าง คะโยะ ไปอยู่ม.ขอนแก่น ระหว่างนั้นไปทำงานให้ NGO เป็นอาสาสมัครอยู่ที่หมู่บ้านน้ำน่ิง (หรือเปล่า) ที่อ.แม่สอด ซึ่งเป็นหมู่บ้านของชนกลุ่มน้อยจากพม่า อพยพมาอยู่แทบชายแดน คะโยะไปทำหน้าที่ติดต่อสำหรับชาวบ้าน และเจ้าหน้าที่ เพราะคะโยะเรียนเอกภาษาพม่า แต่พูดภาษาไทยได้ และแน่นอนภาษาญี่ปุ่นที่ใช้สำหรับสื่อสารกับ NGO 

 

โยคุง เป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยการศึกษาเกียวโต (คงคล้าย ๆ ราชภัฏ) ชอบภาษาไทยมาก เลยได้นั่งคุยกัน โยคุงอยากทำงานอยู่ในสำนักงานของนักศึกษาต่างชาติ เพราะอยากช่วยเหลือนักศึกษาต่างชาติที่มาเรียนในประเทศญี่ปุ่น  

 

ส่วนเราละ ก็มัวแต่คิดว่าทำยังไงจะเท่ไปวัน ๆ

 

ถือซะว่าหน้านี่ เป็นสิทธิ และมุมมองของเราเองก็แล้วกัน

 

Comment

Comment:

Tweet


Hello! Good Site! Thanks you! yicmritsqop
#2 by frvqtrjjnp (213.199.192.53) At 2008-01-28 00:51,
เรามีความภูมิใจมาก ที่เรารู้เรื่องทุกอย่างจากการเมาท์แตกมาหมดแล้ว
เหมือนได้ดูหนังรอบสื่อมวลชนก่อนท่านอื่น
555
ชอบทั้งฟังแล้วก็อ่านนะพี่นะ
น่ารักๆ ชอบๆ
#1 by แมวหมามาละเหวย (203.146.136.113) At 2007-11-06 18:05,