ตอน: คาปูชิโน่แก้วร้อน
1
นี่คงเป็นครั้งแรกสำหรับเขา ที่ได้มาเยือนเมืองเหนือ
เมืองที่เขาเคยได้ยินใครต่อใคร กล่าวถึงบ่อย ๆ
และเขาเองก็รู้แค่ว่า มันเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ใครหลาย ๆ คนนิยม และชื่นชม ในยามที่อากาศเร่ิมเย็นลง ลมหนาวพัดมาเยือน
สีสัน ของเมืองเหนือก็จะกลับมาคึกคักอีกครั้ง

รถแดง พาชายต่างวัยสองคนไปส่ง ณ จุดหมายเดียวกัน

"แปลกดี รถแดง เป็นบริการที่ ผู้ใช้ต้องง้อ และตามใจผู้ให้บริการ"
เขาเคยขึ้นแต่รถเมล์ ที่มีการกำหนดราคาแน่นอนตามระยะทางใกล้ไกล

ฟ่างคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

รถแดง ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจาก สถานีรถไฟ
ผ่านคูเมือง,กำแพงเมืองเก่า,ตลาดที่มีดอกไม้วางขายติดแม่น้ำปิง
เสียงเพลงเมืองเหนือ ที่เขาไม่คุ้นชิน
ทั้งเสียงของเครื่องดินตรี ภาษาที่นักร้องกำลังขับขาน

ฟ่างตื่นเต้น
ตา มองสิ่งแปลกใหม่รอบกาย
หู ฟังเสียงเพลง เสียงสนทนา นี่กระมังที่เขาเรียกว่า "อู้กำเมือง"
ความคิด และหัวใจ อิ่มเอม ซึมซับ ไปกับบรรยากาศของเมืองเชียงใหม่
และเขาแอบคิดว่า ชีวิตให้กำลังเร่ิมต้นแล้ว ณ วันนี้ ตรงนี้ และตอนนี้

ความคิดยังไม่ทันหยุด พลันรถแดงก็จอดลงที่บ้านหลังนึง

มันเป็ฯบ้านไม้ แบบเมืองเหนือ
ด้านหน้ามีสวนเล็ก ๆ โต๊ะเก้าอี้ ร่มบ่อสร้างคันงามใหญ่ เคาน์เตอร์เล็ก ๆ พอให้คนสักคนยืนอยู่ข้างหลังได้อย่างไม่ลำบากนัก
เขาหยุดยืน มอง
"ร้านกาแฟ นะฟ่าง" น้ายอดคงรู้ว่า ฟ่างจะถามอะไร


2
ฟ่างสนุกกับการช่วยงานที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ของน้ายอด
และติดใจในรสชาติอาหารฝีมือของคุณยาย
ความสุขที่เขาเกือบจะลืมมันไปแล้ว ว่าเป็นเช่นไร
ได้เข้ามาทักทาย และเป็นส่ิงที่เขาแทบไม่ต้องขวนขวาย หรือว่ิงตามมันแต่อย่างใด
มันถาโทม โลมกายทุกขณะ

เขาเดินออกไปรับออเดอร์บ้าง นั่งคิดเงินที่แคชเชียร์บ้าง
ผู้คน มากหน้าหลายตา เดินเข้าออก สลับสับเปลี่ยน แทบไม่ซ้ำหน้า
บางคนมาจมจ่อม อ่านหนังสือ ทำงาน อยู่ที่ร้าน ต้ังแต่ร้านเปิด ยันร้านปิด
บางคนเลือกที่จะมาพูดคุย แลกเปลี่ยนประสบการณ์
บางคนใช้เป็นสถานที่ บอกรัก ออกเดต กับคู่รัก
อีกหลายบรรยากาศ ที่ฟ่างเฝ้ามองและสังเกตุ

ร้านกาแฟเล็ก ๆ
แต่สิ่งที่เขาได้พบ ได้เจอ
มันทำให้หัวใจเขาพองโต ถ้ามันขยายได้
คงใหญ่กว่าร้านกาแฟของน้ายอดเป็นแน่


ในวันที่เขา ยังไม่รู้จัก ผู้คน สังคมและโลกมากนัก
ใครต่อใครรอบตัวเขาที่ต่างพากันกล่าวอ้างว่า เป็นผู้รู้ หรือผู้ที่ใช้ชีวิต บนโลกใบนี้มานานกว่าเขา
มักสอน และชี้นำเขาเสมอว่า
กาแฟ เป็นส่ิงไม่ดี

บ้างว่าเพราะมันมีคาเฟอีน
กินแล้วจะติด
กินแล้วใจสั่น
กินแล้วหัวไม่ดี
นานา ข้อห้าม

ในสายตาฟ่าง กาแฟ ก็ไม่ต่างอะไรไปกับกัญชา ฝ่ิน เฮโรอีน ดีๆ นี่เอง
ถึงแม้เขาจะมีปัญหามากมาย แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะพึ่ง หรือใช้ทางออกด้วยวิธีเหล่านี้
จึงไม่แปลกเลยที่เขาไม่เคยสัมผัส ลิ้มรสของสิ่งที่เรียกว่า
"กาแฟ"

ถึงกระนั้นก็ตาม่เขามักจะแปลกใจ และนึกสงสัยไม่ได้
ว่าบนโต๊ะทำงานของผู้รู้เหล่านั้น ทำไมจึงมีแก้วกาแฟวางอยู่เสมอ
หน้าจอทีวี ก็มีปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยไป


แต่นั้นก็เป็นแค่อดีต
เพราะในวันนี้เขาหลงรักกาแฟ เข้าอย่างจัง
เขารู้สึกดีใจ และอยากขอบคุณน้ายอดที่ทำให้เขาได้รู้รสชาติ ความข่มของกาแฟ


ยามลมโชย กล่ินกาแฟ หอมกรุ่น ตลบไปทั่วร้าน
ฟ่างแอบหลับตาพริ้ม สูดกลิ่นเหล่านั้นเข้าเต็มปอด
รอยยิ้มบาง บางค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า
เขาจำได้ว่าแรก ๆ เขาจิบไปนิดเดียว แล้วรู้สึกว่าใจสั่น กระสับกระส่ายนอนไม่หลับอยู่หลายวัน

นี่ก็เกือบเดือนแล้ว ที่เขามาช่วยงานที่ร้านกาแฟของน้ายอด
คาปูชิโน่ ที่มีอบเชย แช่อยู่
เป็นแก้วโปรดที่เขาชื่นชอบ และมักจะขอให้น้ายอดชงประจำ ยามบ่าย
อ้อ เกือบลืม แครอท เค้กฝีมือน้ายอด เป็นของหวานที่เข้ากันดีกับกาแฟแก้วโปรดของเขา
"นี่ อย่าทานเพลินจนลืมดูลูกค้าละ" เสียงน้ายอดลอยมาจากหลังร้าน
"คร้าบ" เขาลากเสียง ตอบรับแบบล้อเล่นประสา น้า หลาน
ปากของเขาเต็มไปด้วย แครอทเค้ก กลั้วด้วยคาปูชิโน่แก้วร้อน