Alien boy (1) | [agaligo]

2005/Sep/15

Alien boy (1)

ตอน : เศษกระจก

โดย เด็กชายข้าวฟ่าง ณ ต่างดาว

แสงสว่างเจิดจ้า ค่อย ๆลอดผ่านเปลือกตาท่ีพยายามเผยอ เผย ต่อต้านจากความหนักอึ้ง

"ที่นี้ ที่ไหน" คำถามที่ผุดพรายออกมาจากใต้มโนสำนึกของเด็กหนุ่ม ในชุดเครื่องแบบสีขาว

"เปรี้ยง" เสียงของหมัดที่อัดอย่างเต็มแรงลงไปที่กระจกเบื้องหน้า

ทำกระจกแตกกระจายอย่างไม่มีช้ินดี

"ทำไม เราถึงมานอนอยู่ที่นี้ได้" เด็กหนุ่มในชุดสีขาวคนเดิม ยังคงหาคำตอบให้กับตัวเอง

เขาค่อย ๆ ไล่เรียงลำดับเหตุการณ์

"....คงจะมีเพียง ลมหายใจรวยริน

เอนกายบนดิน ยอมรับความแพ้พ่าย

ปีกของฉันมันหนัก บินต่อไม่ไหว

จะขอพักกายชั่วกาล...."

เสียงใส ๆของ นรีกระจ่าง คันธมาส ถูกส่งผ่านคลื่นวิทยุ ดังลอดผ่านลำโพงสีดำบนโต๊ะตัวเก่า

มันเป็นความต้องการของ ผู้จัดรายการวิทยุที่อยากให้เขาได้ยิน หรือเป็นแค่เพียงความบังเอิญ

เศษกระจก เกลื่อนกระจายทั่วห้อง

ถูกเขาเอื้อมมือขวาที่พึ่งออกแรงอัดมันเมื่อครู่

คว้าช้ินส่วนที่มีลักษณะเป็นปลายแหลม ขนาดกำลังดี

[กรีด กด บด ขยี้] แผ่นเนื้อท่อนแขนข้างซ้าย

สีแดงของหยาดเลือด [ซึม ผุด รอด]ผ่านรอยแยกของผิวหนัง

หยดแล้วหยดเล่า ร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่าง

มันก็แค่หยดน้ำสีแดง

เลือด!! เลือดที่ไม่มีใครต้องการ

เขารู้สึกชาไปทั่วร่าง ม่านสีดำบางเบากำลังปกคลุมใบหน้า

เขาค่อย ๆ เอนกายลงบนที่นอน

เลือดแผ่ซึมทั่วทุกอณูของผ้าคลุมเตียงที่แถบจะจำไม่ได้เลยว่าครั้งนึงมันเป็น สีขาว

"สวัสดีจ้ะ เป็นไงบ้าง" สตรีสาวในชุดที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธอคือพยาบาล ส่งเสียงทักทาย?เขา

"โชคดีนะเนี้ย ที่พ่อเธอมาส่งโรงพยาบาลทัน ไม่งั้น..." เธอทิ้งประโยคต่อท้าย เหมือนมันเป็นคำต้องห้าม แต่เขาก็รับรู้ได้ว่า มันหมายถึงอะไร

เขาชา อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความชา เพราะฤทธิ์ของความเจ็บปวด

แต่ชาเพราะสิ่งที่เขาได้ยินผ่านโสตประสาทเมื่อครู่

"เจ็บไหม" เขายังไม่ทันซึมซาบ รับรสความเจ็บ เธอก็ดึงเข็มออกจากข้อมือเขาเรียบร้อยแล้ว

"ขอพี่ถอดสายน้ำเกลือนะคะ " พยาบาลสาว ค่อย ๆ ปลดถุงพลาสติกเบื้องบน ลงจากเสาเหล็ก

"ทานอะไรหน่อยไหม นอนหลับมาหลายวัน คงหิว" เธอถามเหมือนจะไม่ต้องการคำตอบ แล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้เขาส่ายหน้าปฏิเสธ อยู่บนเตียงคนเดียว

"ทำไมต้องเป็น พ่อ" เขายังคง ย้ำทวนคำถามกับตัวเอง

"นี่จ้ะ นมถั่วเหลือง" หลอดพลาสติก ถูกกดผ่านกล่องนม เธอยื่นให้เขา

"ขอบคุณครับ "

"ไม่เป็นไรจ้ะ" เธอยิ้มให้?เขา

"พี่ต้องไปดู คนไข้คนอื่น ๆ ก่อนนะ"

"อ้อ!! แล้วอย่าลืมทานนมซะละ นิดนึงก็ยังดี" แล้วเธอก็เดินจากไป

ทำไมต้องเป็นพ่อ ด้วย

"แก ไอ้ลูกไม่รักดี"

เสียงของพ่อตะโกนใส่หน้าเขา ผุดกังวานอยู่ในหัวสมอง

ที่มา : วรรณกรรมออนไลน์ สำหรับเยาวชน

posted by agaligo, at 2005-Sep-15 13:41:50 14

น่าติดตามนะคะ
ยังไม่จบใช่เปล่า

#1 by pimtawan* At 2005-09-15 14:50,

โอ้ นี่มันคือะไรกันนี่ เฮ้ยยย

#2 by レイラ* At 2005-09-15 15:09,

แหม สีตัวอักษรในคอมเมนท์สีอื่นก็ได้นะค้า มองยากจริงๆ

#3 by レイラ* At 2005-09-15 15:09,

ก็ว่า .. เธอไม่น่าแต่งเอง

#4 by โคโตริ ^^ At 2005-09-15 15:54,

พ่อทำอะไรให้เด็กคนนี้เจ็บปวดได้ขนาดนี้นะเธอ..

#5 by Zomme At 2005-09-15 15:58,

อืม.....น่าสนใจครับ....อาว์

#6 by น้ำตาลใกล้เต่า At 2005-09-15 17:40,

เรื่องนี้ พี่กิ่งแต่งเอง แล้วไปลงที่ วรรณกรรมออนไลน์เหรอจ๊ะ

.. คิดถึง ข้าวฟ่าง กับ คุณผักกาด ..
(เกิดทันหรือเปล่า..อิอิ)

#7 by =KaDe= At 2005-09-15 22:07,

Re: ตอบปัญหาการเปิดบล็อก ด้วยแมค ครับ

กลับมาลองแล้ว เปิดบน safari เป็นอย่างที่คุณว่า แต่เปิดบน firefox ไม่เป็นครับ อ่านบล็อก ได้ตามปกติครับ

ไว้จะลองหาสาเหตุดูอีกที ตอนนี้ถ้ามีปัญหาก็ใช้ firefox ไปก่อนครับ

#8 by another rokjit (61.91.139.216) At 2005-09-15 22:38,

น่่าติดตามแฮะ...
รอตอนต่อไป

ปล. นิ้วชี้ไม่ได้หายไปไหนครับ
แต่อยู่หลังโทรศัพท์

#9 by bg* At 2005-09-16 02:35,

อืม.....

เพลงเดียวดายกลางสายลม นี้ มีหลายๆคนบอกฟังแล้วท้อแท้ แต่ผมช๊อบๆๆอะ

เรื่องยังไม่จบเหรอครับ

#10 by วาซาบิ At 2005-09-16 09:48,

งั้นก็อดฟังเลยสิ

เสียดายอ่ะ

#11 by pimtawan* At 2005-09-16 10:59,

อยากรู้จัง

ว่าจะเป็นยังไงต่อไป

#12 by Dj.maymey At 2005-09-16 13:07,

โลกเรามันโหดร้ายขึ้นทุกวัน

บางกรณีไม่เว้นแม้แต่คนใกล้ตัว

ปล. เจ้าของบล็อก lostinspace เอง จะเข้าของตัวเองก็ยากจนเหงื่อตก

#13 by Lost In Space At 2005-09-16 13:35,

Hello! Good Site! Thanks you! ojxhschmbszz

#14 by mkpielvves (213.199.192.53) At 2008-01-28 00:51,